Het vervolg en de crash

VERVOLG

Niet iedereen van de studentenvereniging wilde participeren, er blijven natuurlijk altijd lullige lullo’s bestaan. Maar Roderic, Pieter, Marvin en ik zijn samen met de vader van Pieter om tafel gaan zitten om alles in te regelen. Dat zijn niet zomaar gesprekken en onze ouders vonden het allemaal best spannend, omdat de voorwaarde was dat onze studie er niet onder zou gaan lijden. Dat deed het uiteraard wel want we gingen door het dak. Dankzij de geldinjectie konden we groter inkopen en meer materieel neerzetten en Pieter z’n vader was niet te houden. Die zou en moest hier een succes van maken. We stonden best wel heftig onder druk door deze gast. We zijn zelfs op een punt gekomen dat we het echt niet meer zagen zitten. Niet dat we dat durfden toe te geven, maar een burnout lag om de hoek. Dit was zo grote mensen achtig en we voelden ons verplicht om heel hard te werken. Heel anders dan het studentenleven dat we kenden.

 

CRASH

Ik herinner het me nog goed. We waren onderweg om een lading bier af te leveren in Tietjerksteradeel en ik had zo weinig geslapen en had zo hard gewerkt dat ik in slaap viel achter het stuur. Het laatste dat Marvin en ik zagen was de vangrail. En dat kwam ook alleen maar door het gegil van Marvin anders had ik ook dat niet meegekregen. Uiteindelijk viel de lichamelijke schade wel mee, een gebroken arm en Marvin een gebroken neus, maar wat veel heftiger was, was de reactie van onze ouders. En daarnaast het inzicht van onszelf dat het niet zo langer door kon gaan. Het was gewoon niet te doen een studie en daarnaast een bedrijf. Dus er moest een keuze worden gemaakt.